Bobry rozrabiają ... w kolejnym miejscu

Od pewnego czasu biegając po okolicy, wydawało mi się, że wypatrzyłem kolejną „bobrową” miejscówkę. Nie było jednak jakoś okazji, żeby się wybrać i sprawdzić. Do wczoraj. Tak się złożyło, że zapakowaliśmy się z Michaliną i pojechaliśmy na rekonesans.

Nie tak dawno temu pisałem, że w mojej okolicy mamy bobrzą inwazję (klik-klik). Mowa nie tylko o naszej rzece Czerwona Woda, zgorzeleckim Zalewie, ale także w perspektywie Nysy Łużyckiej. Wczoraj dostałem kolejny dowód na to, że miałem rację. I nie, ja nie narzekam! Bardzo lubią i cenią te zwierzęta. Fascynuje mnie też ich zmysł wodnej inżynierii. Coś niesamowitego.

Tutaj mogliśmy go podziwiać w pełnej krasie. Bobry z ziemi i gałęzi zbudowały tamę, która spiętrzyła wodę na wysokość około półtora metra (sic!). Mało tego wyczyściły też rzekę z wielu gałęzi i konarów. W tym miejscu udało nam się też znaleźć prawdziwe bobrze żeremie. Nie nory w ziemi jak na opisywanych wcześniej stawach (klik-klik), tylko prawdziwy bobrzy dom.

Poniżej trochę zdjęć z naszego wypadu oraz filmik tamy. Zapraszam. 

(gdy chcesz skomentować, to widok w wersji na komputer powoduje, że odpala się Disqus). 

Marcowy zachód słońca

Z jednej strony patrząc na pogodę, mamy wiosnę. Jednak pod względem astronomicznym, zachodzące słońce wciąż ma cechy „zimowego”.

Poniżej takie zestawienie, przeplataniec, z jednej strony sobotni zachód słońca, z drugiej sobotnie wiosenne zdjęcia. Gdy „wywoływałem” rawy doszło do mnie, że obecna aura za oknem jest naprawdę szalona. 

Temperatury jak z kwietnia i to jego drugiej połowy, a patrząc na słońce, to podczas zachodu charakteryzuje się iście zimowym klimatem. 

O czym mowa? Słońce „ślizga się” po horyzoncie bardzo płasko, światło przechodzi przez dużo grubszą warstwę atmosfery (nawet 2–4 razy dłuższą drogę niż latem). Efekt: silniejsze rozpraszanie niebieskiego światła, zostaje więcej czerwieni, pomarańczy, różu i fioletu.

Często intensywniejsze i „ogniste” kolory. Dominują głębokie czerwienie, krwiste pomarańcze, intensywne róże i fiolety – czasem wręcz „płonące” niebo. Jest to spowodowane czystszym, zimnym powietrzem (mniej pary wodnej, aerozoli, pyłów), mniej zamglone kolory.

Dłuższy czas trwania „złotej godziny” i zachodu. Słońce schodzi pod horyzont pod ostrzejszym kątem, porusza się wolniej względem horyzontu. Efekt: kolory trwają dłużej (czasami 20–40 minut pięknego spektaklu zamiast 10–15 min latem).

Zresztą zobaczcie sami. 

Cudowny początek marca

I co, mało kto się spodziewał, że tak to będzie wyglądać. A ma być jeszcze lepiej. Pojawiają się jednak dwa problemy. Pierwszy to brak opadów, a drugi, to przyszły tydzień i jeszcze wyższa średnia temperatura, już bez przymrozków. 

Obecnie, chociaż trafią się dni nawet z +16 stopniami (piątek i sobota), to jednak poranne przymrozki, trochę trzymają w ryzach wegetację. Dzisiaj były u nas nawet -3 stopnie Celsjusza, ale to się wkrótce zmieni. Prawdopobnie już od weekendu przestaniemy widzieć "minusy", a to przyniesie „eksplozję” zielni, co przy tej porze roku nie jest zbyt dobrą wiadomością. 

Dlatego z zaciekawieniem przeglądam modele długoterminowe, chociaż wiem, że te w okresie +14 dni to już loteria. Na chwilę, obecną niemal na pewno bez większych zmian do 20 marca, a później. Później się zobaczy... a na poważnie, pod koniec marca prawdopodobnie się ochłodzi. W najgorszym scenariuszu nawet poniżej normy wieloletniej. Jednak to już będzie jednak koniec marca. Słońce operuje wysoko, więc ewentualnie może chodzić o opady śniegu z deszczem i bez jakiegoś większego mrozu. Oby. Przynajmniej mam taką nadzieję, bo inaczej będziemy mieli powtórkę z ostatnich trzech lat... 

Ale na razie jest cudownie, co mam nadzieję pokazać, na poniższych zdjęciach: 

(jeżeli chcesz skomentować, a przeglądasz na telefonie, to musisz wyświetlić wersję na komputer, wówczas na dole „odpali się” Disqus) 

Jest pięknie!

I prognozy długoterminowe pokazują, że pogoda ma dopisywać! Dlatego jak tylko mam chwilę, to staram się wyglądać kolejnych oznak wiosny. Oprócz przebiśniegów "strzeliły" śnieżyczki i krokusy. Zaczęła pylić leszczyna - na dole mam dla Was ciekawostkę przyrodniczą. Ostatnie dwa zdjęcia to kwiat męski (tzw. kotki) i żeński (takie czerwone „macki”) tej rośliny. 

Do tego wieczorne serenady urządzają kosy i drozdy śpiewaki. Rano wtórują im strzyżyki. W polach są już skowronki i czajki (zdjęcia stada poniżej), a żurawie coraz mocniej dokazują.

Spod ziemi poza wspomnianymi ostatnio żabami, powyłaziły już oleice krówki. Tak więc, jak zobaczycie olbrzymiego, czarnego żuka z dużym czarnym odwłokiem, to nie róbcie mu nic złego. Z drugiej strony - nie dotykajcie go też, bo wydziela toksynę. Swego czasu pisałem o nich tutaj klik-klik. 

Wrzucam też jedno zdjęcia naszych dzieciaków, które coraz ciężej zagonić z podwórka do domu. Poprosiłem ich o jakąś fajną pozę i naprawdę mnie zaskoczyli. Myślałem, że będzie jakaś „głupawka” do rodzinnego albumu, a zobaczcie sami… 

(jeżeli chcesz skomentować, a przeglądasz na telefonie, to musisz wyświetlić wersję na komputer, wówczas na dole „odpali się” Disqus)