Dzisiaj kolejny wpis z tych o wiejskich ciekawostkach flory i fauny, a jego bohaterem jest pokrzewin szary (na zdjęciach to „ona”), czyli taka koszmarna wersja znanego wszystkim pasikonika… Zresztą pokrzewin należy do tego gatunku.
Kilka cech charakterystycznych widocznych na zdjęciach, z których na marginesie nie jestem zadowolony. Zrobiłem jednak z racji spieszenia się tylko pięć kadrów bez możliwości poprawy…
W każdym razie to, co może Was niepokoić, to ten wygięty kolec, ale nie ma się czym martwić. To nie żądło! To tak zwane pokładełko (ovipositor, terebra). W tym przypadku wyraźnie zakrzywiony do góry sztyletowaty narząd na końcu odwłoka świadczy o tym, że jest to samica. Służy jej do składania jaj w glebie lub zmurszałym drewnie.
Ciekawostki:
Najważniejsza informacja jest taka, że choć wygląda koszmarnie, to absolutnie nie jest groźny dla ludzi!
Jego nazwa łacińska kryje sekret, drugi człon nazwy naukowej – griseoaptera – składa się z łacińskich słów oznaczających „szary” (griseus) oraz „bezskrzydły” (aptera), co doskonale oddaje jego wygląd i brak w pełni rozwiniętych skrzydeł. Jednak jest przy tym mocarnym atletą, któremu skrzydła nie są potrzebne. Mimo że nie potrafi latać, nadrabia to niezwykłą sprawnością fizyczną. Dzięki potężnym tylnym odnogom potrafi jednym susem pokonać dystans wielokrotnie przewyższający długość jego własnego ciała.
To typowy „mieszkaniec skraju” (efekt ekotonu). Podkrzewin uwielbia miejsca, gdzie strefa leśna płynnie przechodzi w łąki lub ogrody. Najchętniej przebywa w gęstych krzewach, wysokich trawach, pokrzywach oraz na nasłonecznionych skarpach, gdzie łatwo o kryjówkę.
Dieta z podwójnym obliczem, zarówno mięsna, jak i roślinna. Choć zalicza się go do owadów wszystkożernych o skłonnościach drapieżnych (potrafi polować na inne mniejsze bezkręgowce, a czasem zdarza mu się nawet kanibalizm, gdy brakuje pożywienia), chętnie podgryza też soczyste liście i pędy roślin.
Aktywność o zmierzchu i w nocy. Choć można go zauważyć w ciągu dnia, szczyt jego aktywności przypada na popołudnia, wieczory oraz ciepłe noce. To wtedy najgłośniej dają o sobie znać samce, wydając charakterystyczne, ciche, cykliczne dźwięki wabiące partnerki.
