Styczniowy wschód słońca

Jesteśmy właśnie w okresie, gdy moje wyjście z domu pokrywa się ze wschodem słońca, a  ten o tej porze roku może być obłędny. 

Co ciekawe, wracając zobaczyłem stado saren w którym dwa młode, jednoroczne koziołki bawiły się trykając się małymi różkami. Czyżby zapowiedź niechybnej wiosny? Całkiem prawdopodobne. Jako ciekawostkę napiszę, że IMGW pokazało dane za uprzedni rok, gdzie u nas przez cały luty nie było dnia ze śniegiem o warstwie grubszej niż 1 cm. 

Dzisiaj w ogóle było fajne światło. Słońce walczyło z chmurami, tak, że i o późniejszej porze warto było wybrać się na dwór: 

"Obudziły się" przebiśniegi.

Wystarczyły dwa dni, od kiedy po roztopach odmarzła ziemia i już przebiśniegi przebijają się na świat. Uwielbiam to, to znaczy, że po mały, ale nieuchronnie idzie przedwiośnie, nawet mimo że prognozy zapowiadają powrót zimy w drugiej połowie lutego. 

Warto napisać, że w tamtym roku zaczęły się przebijać dopiero na początku lutego. Link do ubiegłorocznych przebiśniegów: klik-klik. 

To dopiero połowa zimy

Nawet nie byłem tego świadomy. Zwrócił mi na to uwagę ostatnio jeden z użytkowników Twittera. Jakiej wiosny chcę więc wypatrywać?

Jednak nie można, traci nadziei. Znaki już są, tylko trzeba chcieć (umieć?) je dostrzec. Pierwszym jest światło. Słońce świeci mocniej i ma inną barwę. Jest bardziej wiosenne. Fakt, wciąż nie ma go za wiele, dlatego warto korzystać z każdej okazji, gdy zaświeci. 

Kolejnym, to sama natura naszych zim, to nie są już te same zimy co kiedyś. Nie są tak dokuczliwe i nie trwają dłużej niż tydzień, dwa. Po prostu, co jakiś czas trafia nam się epizod zimowy i jak dla mnie, to tak może pozostać. Przykładem na to jest choćby to, że olbrzymie zbiorniki wodne w mojej okolicy nie zamarzają i pozwalają na zimowanie gęsi. Dlatego nie ma co się dziwić, że widać je nawet teraz latające w kluczach, to w jedną to w druga stronę. 

Największą jednak niespodziankę zrobił mi Karkonoski Park Narodowy swoim wpisem w social mediach. Zobaczcie sami: 

Tak więc chociaż mamy dopiero połowę zimy, to warto już wyglądać oznak przedwiośnia, a nóż znowu nas czym fajnym zaskoczy… 

Babiniec zamiast Orle

Wiecie, jak to jest? Człowiek zaplanuje sobie sobotni wyjazd, zgra się ze szwagrami, wszystko układa się w porządku i co najważniejsze, żadne z dzieci nie wykazuje, aby miało się rozchorować ;) czyli, to musi się udać… no niekoniecznie.

Jak się okazuje kilka tysięcy (sic!) Polaków też wpadło na ten sam pomysł i postanowiło wybrać się do Jakuszyc na narty, sanki, czy zimową przechadzkę. Korek do parkingów był długi na ponad kilometr, a na miejscu okazało się, że wszystkie parkingi, pobocza i miejsca, gdzie można zaparkować samochód, było zajęte. Nie było gdzie nawet szpilki wcisnąć, a na miejscu byliśmy już przed jedenastą ;)

Krótka decyzja - rezygnujemy z wyprawy na Orle i ruszamy na Babiniec, niewielki szczyt prawie 1000 m n.p.m. Przejeżdżaliśmy obok parkingu w pobliżu ścieżki, którą można wejść na szczyt i jak się okazało, był wolny. Więc wzięliśmy sanki, dzieciaki i ruszyliśmy. Warto było.

Trasa dla sanek nie była trudna, przewyższeń łącznie zrobiliśmy około 120m, czyli nic specjalnego, dzieciaki jednak miały okazję dokazać :D 

Na zdjęciu poniżej fajnie widać Wysoki Kamień - wieżę. 

Na szczycie. Przerwa na żarcie ;) 

No i mamy wiosnę

"Jak zimy nie ma w styczniu, to już jej nie będzie", te słowa mojego teścia doskonale potwierdza natura. Zimy w styczniu nie uświadczyliśmy, bo żeby uściślić, nie chodzi o kilka dni śniegu, tylko o zimę, która jak chwyci to trzyma ze dwa tygodnie, wraz z silnym mrozem. Taka zima już nam raczej nie grozi.

Oczywiście trafią się jeszcze zimowe akcenty, bo to w końcu ciągle jeszcze styczeń, ale o prawdziwej zimie, to możemy zapomnieć. Przebiśniegi jak widać ruszyły, w polach żerują żurawie i łabędzie, a przygarbiona czapla, przygląda się coraz raźniej świecącemu słońcu. Naukowcy piszą, że zmienia się klimat i musimy się przyzwyczaić tylko do dwóch pór roku - wiosny i jesieni. Mam nadzieję, że to strachy na lachy i że się mylą.

Zima nocą

Dzisiaj kilka zaległych już mocno zdjęć ze styczniowej nocy...

Szadź

Po moich ostatnich narzekaniach, zima daje się ostatnimi czasy poznać z trochę lepszej strony. Oczywiście od strony wizualnej, bo patrząc od strony zimna i ślizgawicy na drogach, to ciężko pisać, że jest lepsza ;)

W każdym bądź razie ostatnio miałem okazję podziwiać, piękny, złoty zachód słońca. Relacja tutaj. A teraz, po ostrych przymrozkach i wilgotnym powietrzu cudowne widoki okrasiła zalegająca wszędzie szadź. 

Piękne, zimowe słońce

W ostatnim wpisie narzekałem, że zima choć już nużąca, to niezbyt fotogeniczna. Dzisiaj jednak miałem szczęście i to podwójne! Gdy szedłem z Tyrionem na spacer, zawróciłem po aparat, miałem przeczucie, że będzie warto. No i okazało się, że było. Chmury się rozeszły i wyszło słońce, które zabarwiło wszystko na złoty kolor. Pięknie! Nawet niczym Mojżesz ujrzałem swój krzew gorejący! 

W 2015 roku w lutym trafiłem podobną barwę ale nie było śniegu klik-klik