Początek tegorocznej jesieni pozostawia wiele do życzenia, ale nie ma co ukrywać, końcówka października początek listopada wynagrodziły nam ten falstart.
Było ciepło, słonecznie i bardzo kolorowo. Do tego w drugiej części tygodnia pogoda też ma być bardziej wrześniowa niż listopadowa. Tylko korzystać.
Tytuł chyba nikogo nie zaskoczył. Aura typowo listopadowa. Siąpi, pochmurno, a termometry ledwo przekraczają 10°C. Niestety, ale mam wrażenie, że w tym roku pogoda ograbia mnie z najlepszego momentu jesieni. Tego najbardziej kolorowego.
Klony, jesiony i platany już prawie bez liści, a słońca jak na lekarstwo. Błysnęło jedynie w poniedziałkowy poranek, dlatego cieszę się, że chociaż to udało się wykorzystać, a czego dowodem jest ten wcześniejszy wpis klik-klik.
Z soboty na niedzielę prawdopodobnie przymrozi w związku z czym liście jeszcze szybciej zaczną się sypać i dopiero w niedzielę trochę więcej słoneczka. W kolejnym tygodniu ma być cieplej i trochę bardziej słonecznie. Warto wiec wykorzystać to mini-babie lato, bo watpię, żeby pogoda utrzymała się dłużej niż parę dni.
No i za rogiem już listopad, a wówczas ciężko liczyć na słoneczną aurę. Chyba że ... pogoda znowu wywinie psikusa, ale już w tą dobrą stronę ;)
Parafrazując zawołanie szekspirowskiego króla Ryszarda, nie pomyślałbym, że tak szybko i już będę tęsknić za słońcem. Jednak jesień w takiej odsłonie, jaką obserwujemy za oknem, to nie jest, to, co tygryski lubią najbardziej. Bardzo szybko nadszedł pierwszy dłuższy okres, gdy stało się szaro, buro i ponuro, a do tego ciągle siąpi mżawka.
Szkoda. Bo w tym właśnie okresie drzewa robią się coraz bardziej kolorowe, ale ciężko się tym cieszyć bez promieni słońca. To właśnie słońce wyciąga niesamowite barwy i pozwala radować się pięknymi widokami. Tego jednak na razie jak na lekarstwo. Bywa…
Od czego są jednak zdjęcia... Fakt, one jednak nie zapewnią witaminy D (ale tę w naszych warunkach i tak najlepiej suplementować przez cały rok), poprawią jednak chociaż trochę humory 😁
Dlatego na razie pamiętajcie, żeby mijać zdrów otwarte okna! Zwłaszcza że na więcej słonecznych promieni, możemy liczyć dopiero w drugiej połowie przyszłego tygodnia.
Lato pożegnaliśmy na czeskim pograniczu. Nie ma co ukrywać, że pod względem pogodowym taka aura w tym roku już się nie powtórzy. Teraz będzie tylko zimniej. Był to też chyba jeden z najpiękniejszych weekendów w tym sezonie. W każdym razie w sobotę spędziliśmy na grzybach (warto się wybrać, o pustym koszyku na pewno się nie wróci, chociaż pochodziłyśmy sporo), a niedzielę na wyprawie na wieżę w Heřmanice oraz do Pogańskich Kamieni (Pohanské kameny) w Višňová.
Bardzo lubię spędzać czas po czeskiej stronie. Po pierwsze, mają więcej gór niż my, no cóż - jakoś tak się złożyło. A po drugie, są lepszymi gospodarzami. Nie wierzycie? Wybierzcie się na przejażdżkę. Nawet małe miejscowości wyglądają pięknie, są zadbane, czyste i co rzuca się w oczy, dba się o wspólne przestrzenie. Wszystko wykoszone, pozamiatane, nie widać nigdzie śmieci. W polach też moglibyśmy się sporo nauczyć. Zarośniętego ugoru nie doświadczysz. Rowy powykaszane i zadbane, naprawdę widać, że tam dba się o takie rzeczy. Za to u nas wszędzie „kwietne ładki”, które szybko zarastają krzakami, rowy zamulają się, a na słowo - koszenie i sprzątanie, nasi samorządowcy reagują alergią…
Mają też jeszcze jedną wartościową cechę. Nawet w niewielkich miejscowościach są browary, gdzie ludzie spotykają się, piją piwo, rozmawiają. Bardzo często przeglądam newsy z samorządu libereckiego i odnoszę wrażenie, że tamtejsze społeczności lokalne są bardziej zintegrowane i bardziej cieszą się ze wspólnych inicjatyw. Jak to wyglada u nas? Szkoda gadać. Chociaż są też chlubne wyjątki.
---
Wieża - wybudowano ją w 2012 roku. Ma 24 m wysokości i dwie klatki schodowe, co jest bardzo wygodne podczas wchodzenia i schodzenia. Wieża jest drewniana, wykonana z modrzewia. Jednak ostrzegając tych, co boją się wysokosci - jak ja - nie zawsze warto wchodzić na nią podczas wietrznej pogody. Wieża potrafi się chwiać. Za pierwszym razem, gdy wszedłem tylko z Michałem, czułem się nieswojo, ba nawet stabilizacja aparatu przy zdjęciu Elektrowni Turów, nie dała rady, o czym przekonacie się, przeglądając zdjęcia poniżej. Jednak za drugim razem, gdy wszedłem z dziewczynami, było już fajnie, chociaż jak powiedziała Michalina: - tato, to nie było dla mnie przyjemne przeżycie…
O „kamieniach” napiszę niżej.
Pogańskie kamienie - ponoć miejsce pogańskiego kultu, gdzie w widocznych zagłębieniach miano składać krwawe ofiary. Miejsce ma swój klimat, a nieco poniżej znajdziecie ławeczkę z pięknym widokiem na Izery i stado koni, które nawet da się pogłaskać! O kamieniach fajny wpis ma Arkadiusz Lipin klik-klik - jest tam też zdjecie z 1925 roku, na kó†rym widać, jak „gołe” były to tereny. Teraz gdzie nie spojrzeć - lasy!
